«Հենակետ» վերլուծական կենտրոնի ղեկավար Վիտալի Մանգասարյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Մերօրյա իրականության անպատասխան հարցերից մեկը շարունակում է մնալ ՀՀ ԶՈւ կիրառման կարմիր գծերի և գործառութային հստակության խնդիրը։
Երբ իշխանական շրջանակներում կամ հանրային տիրույթում շրջանառվում են թեզեր առ այն, որ նույնիսկ սադրանքների կամ տեղային հարձակումների դեպքում հնարավոր է պատասխան չտրվի, բանակի բարոյահոգեբանական վիճակը և զսպող դերը լրջագույն հարվածի տակ են հայտնվում։
Ոչ ոք հստակ չգիտի, թե անհրաժեշտության դեպքում որ ուղղությամբ պետք է բացազատվեն զորքերը, որոնք են հնարավոր հարվածի հիմնական ուղղությունները, և որն է այն վերջնական կետը, որից հետո գործի է դրվելու ռազմական մեքենան: Արդյո՞ք պետությունը նախապես սահմանել է այն չափանիշները, որոնց դեպքում բանակի կիրառումը դառնում է անհրաժեշտ, և արդյո՞ք այդ չափանիշներից բխող համակարգը փորձարկվել է: 
Այս ամենի հիմքում ընկած համակարգային խնդիրը արդիական Ազգային անվտանգության ռազմավարության փաստացի բացակայությունն է:
Այս տրամաբանության մեջ է տեղավորվում նաև մասշտաբային զորավարժությունների բացակայությունը կամ դրանց ձևաչափերի կրճատումը։ Լայնածավալ զորախաղերը, սահմանային զորաշարժերը և հրանոթների մարտական բացազատումն անհնար է պատկերացնել առանց հստակ հասկանալու, թե կոնկրետ որ ուղղությունից և ինչ ինտենսիվությամբ է հնարավոր հակառակորդի հարձակումը։
Զորավարժության իմաստը միայն զինվորներին հերթական անգամ շարելն ու տեխնիկան ցուցադրելը չէ։ Իրական զորավարժությունը ենթադրում է իրատեսական սցենար, հնարավոր հակառակորդի գործողությունների մոդելավորում, տարբեր պետական և ռազմական կառույցների փոխգործակցության ստուգում և որոշումների կայացման համակարգի փորձարկում։ 
Հակառակ դեպքում կարող ենք ունենալ նոր սպառազինություն, նոր ստորաբաժանումներ և նոր ռազմավարական գործընկերություններ, բայց չունենալ հստակ պատասխան, թե ե՞րբ է պետությունը որոշելու, որ եկել է պաշտպանվելու ժամանակը»։